'Do go along and see them if you're into the ol' rockabilly'
(Roy Waller, Radio Norfolk, May 1993)
'Duanne Eddy guitar, heavily vibratoed echoes, simplistic arrangements and stomp beats ... good time music, if you're into that sort of thing'
(Making Music, May 1993)
'A rising, local four piece with inspired rhythm and riff'
(Eastern Daily Press, July 1993)
'It's all good stompin' rockabilly'
(Word of mouth, August 1993)
'A more diverse, solid rockin' approach that will give your body a buzz'
(Ed Wheeler, Scootering International, August 1993)
'At times Dawg House remind me of the Pirates. At others I could have been listening to something out of the movie 'Johnny Suede''
(Stephen Foster, Radio Suffolk, September 1993)
'A great deal of originality of their own, very lively, foot tappin' stuff'
(Tonite Magazine, December 1993)
'Rockabilly at it's beery best. Don't say you weren't warned!'
(Big City, Bright Lights, April 1994)
'Dawg House are certainly no slouches when it comes to recreating the rock 'n' roll sounds of the 50's'
(Grapevine, April 1994)
'Dawg House sont d'excellent musiciens'
(Radioactiv', France, November 1994)
'Dawg House have a modern sound: a mix of rock 'n' roll and rockabilly with a heavyish, modern full sound and feel'
(Marc Fenech, Southern & Rockin', September 1995)
'Virtuosimi chitarristic in perfetto stile rockabilly/50's'
(Ars Eniko, Spain, October 1995)
'A retro sound in the mix, which starts with a catchy track, She Ain't Mine, a strong, twangy bass thumper of a track and the best opener for the album. The rest of the CD follows suit, bar the odd slower track. Watchin' You, Don't Shout and Boneshaker prove the band have the ability to write some good songs.'
(Eastern Evening News, August 1997)
'Clean-cut rockabilly tunes that are guaranteed to get the party hoppin'. Obvious Johnny Cash/country influences fuel the simplistically charming songs and the upright bass thump and sweet guitar licks are sure fire toe tappin' invites'
(Totally Wired, September 1997)
'Great new band, so don't forget the name; Dawg House'
(Dell Richardson, Country Music Radio, Oct 1997)
'British neo-rockabilly trio with a great debut album. All self-written songs incorporating some great ideas, and well performed too making an impressive first release.'
(Raucous Records, November 1997)
'I wouldn't dare to describe it, but there's loads of other stuff in there and it's excellent. Deserves to do well.'
(Bedrock Bugle, November 1997)
'A rather unique blend of new country and contemporary rockabilly .... Any album containing well written songs will invariably stand the test of time, meanwhile it's a very enjoyable and entertaining 46 minutes.'
(Deathrow Database, November 1997)
'Well worth a spin if you dig the contemporary rockabilly scene, this one is just a little bit different and Dawg House have started strongly'
(Now Dig This, January 1998)
'Dawg House play Rock 'n' Roll like it should be played'
(Back Street Heros, August 1999)
SWINGIN' & SAXY/ DAWG HOUSE
Vampirette VAMPCD115
Was dit Britse trio onder leiding van zanger-gitarist Wayne Beauchamp na 15 jaar niet op non-actief gezet en veranderd in V8 Rumble? Inderdaad, deze CD bevat geen nieuw maar oud materiaal: de band werd opgericht in oktober 1991, deze opnames dateren van vòòr hun albumdebuut Saturday Night At The Dawg House (1997), meer bepaald uit 1994-1995 toen ze een kwartet met saxofoon waren. Het gaat om 11 studio opnames en 2 live tracks, al klinken die 11 studio opnames ook heel erg "live": alle songs worden lang uitgesponnen met langgerekte intro's en outro's en meezingkoortjes en solo's waarbij de muzikanten worden voorgesteld. Het lijkt inderdaad alsof Dawg House in de studio hun set hebben ingeblikt zoals ze die ook live moeten gebracht hebben. Een enkele keer hoor je zelfs een handvol applaus op het einde van een nummer. Wat er ook van zij, alle nummers zijn onuitgebracht behalve Last Time I Saw Her, dat in januari 1997 verscheen op de Dynamite single # 12.
Met Swingin' & Saxy als titel en een tekening van een saxofoon op de hoes verwacht je jive, maar dat is niet de muziek die Dawg House ons hier voorschotelt. De CD bevat poppy rock 'n' roll waarbij de sax weinig meer doet dan meetoeteren. De gitaar klinkt soms wat bluesy, de bas funky, de gitaar freakt uit, en ook de songkeuze weerspiegelt die poppy benadering: de meeste nummers zijn klassiekers (Smokey Joe's Café, Got My Mojo Working, Stray Cat Strut, Shakin' All Over, Baby Blue, Tear It Up...), met als buitenbeentjes een opgewekt en geinig Wild Thing (Troggs, maar ook weer te lang uitgemolken, want door het start-stop ritme valt het nummer telkens opnieuw stil) en het jazzy Rocketship To The Moon (Stargazers). Het enige eigen nummer, Last Time I Saw Her, weerspiegelt meer de neo richting die de band later opging. Beauchamp's typische (beperkte) stemgeluid daarentegen was reeds aanwezig vanaf hun begindagen.
Aardig om een keertje te horen, zij het iets teveel van hetzelfde, en hangen blijft het niet. Daarvoor is dit te simpel gespeeld en zijn er betere jukebox bands. Misschien leuk voor de fans, maar helaas pindakaas is Dawg House bij ons te onbekend om hier ten lande veel fans te hebben. Info: www.dawghouse.co.uk. Info: www.shop.mcdp.de (Frantic Franky)
Boppin' Around - http://www.boppinaround.nl:80/RECENSIES/RECENSIES.htm